‘ஹபீபி’ திரைவிமர்சனம்

தமிழ் சினிமாவில் அதிகம் பேசப்படாத இஸ்லாமியர்களின் வாழ்வியல், கைத்தறி நெசவுத் தொழிலின் வீழ்ச்சி, குடும்ப உறவுகளின் பாசம் மற்றும் வெளிநாட்டு வேலைக்காக சொந்தங்களை பிரிந்து வாழும் மக்களின் வலி ஆகியவற்றை மையமாக வைத்து உருவாகியுள்ள திரைப்படம் தான் ‘ஹபீபி’. உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, எதார்த்தமான வாழ்க்கையை திரையில் பதிவு செய்ய முயன்றிருக்கும் இந்த படம் எந்தளவுக்கு ரசிகர்களை கவர்கிறது என்பதை பார்க்கலாம்.

தென் தமிழகத்தில் நெசவுத் தொழிலை நம்பி வாழும் குடும்பத்தின் தலைவராக முகமது யூசுப் என்ற கதாபாத்திரத்தில் கஸ்தூரிராஜா நடித்திருக்கிறார். காலத்தின் மாற்றத்தால் கைத்தறி நெசவுத் தொழில் நலிவடைந்து வருவதால் பொருளாதார ரீதியாக பல சிரமங்களை எதிர்கொள்கிறார். வாழ்வாதாரத்திற்காக அவரது தம்பி அரபு நாட்டிற்கு வேலைக்காக செல்கிறார். ஆனால், எந்த சிரமம் வந்தாலும் நெசவுத் தொழிலை விட்டுவிடக் கூடாது என்ற பிடிவாதத்தில் வாழும் மனிதராக முகமது யூசுப் இருக்கிறார்.

இதற்கிடையே, அவரது மகன் 12-ம் வகுப்பு தேர்வில் தோல்வியடைந்ததால், அவரையும் வெளிநாட்டுக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று குடும்பத்தினர் விரும்புகிறார்கள். ஆனால், குடும்பத்தை விட்டு பிரிய மனமில்லாததாலும், தனது பள்ளி காதலியான மாளவிகா மனோஜை விட்டு செல்ல விரும்பாததாலும், ஈஷா சொந்த ஊரிலேயே இருந்து வேலை பார்த்து வருகிறார். இந்த நிலையில், காதலை வெளிப்படுத்த முயற்சிக்கும் ஒரு சம்பவம் அவரது வாழ்க்கையிலும் குடும்பத்திலும் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. அதன் பிறகு அந்த குடும்பம் சந்திக்கும் வலிகளும் போராட்டங்களும் தான் படத்தின் மீதிக்கதை.

முகமது யூசுப் கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் கஸ்தூரிராஜா, தனது அனுபவம் மிக்க நடிப்பின் மூலம் கதாபாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறார். குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட தந்தையாகவும், தன் தொழிலின் வீழ்ச்சியை கண்டு மனம் உடையும் மனிதராகவும், மகனின் நிலையை கண்டு கதறும் தந்தையாகவும் பல்வேறு உணர்வுகளை மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். அவரது நடிப்பு படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்களில் ஒன்றாக அமைகிறது.

அறிமுக நாயகனான ஈஷா, பள்ளி பருவ இளைஞனின் குறும்பு, காதல், குழப்பம் ஆகியவற்றை இயல்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக கதையின் இரண்டாம் பாதியில் வாழ்க்கையின் கடினமான உண்மைகளை எதிர்கொள்ளும் இளைஞனாக முதிர்ச்சியான நடிப்பை வழங்கி கவனம் ஈர்க்கிறார்.

மாளவிகா மனோஜுக்கு படத்தில் அதிக வசனங்கள் இல்லாவிட்டாலும், அவரது கதாபாத்திரம் கதைக்கு முக்கியத்துவம் சேர்க்கிறது. குறிப்பாக இறுதிக்கட்டத்தில் அவர் வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகள் மனதில் பதிகின்றன. பெண்ணியம் மற்றும் சுயமரியாதையை பிரதிபலிக்கும் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள தனாஸ்ரீ தனது பங்கை சிறப்பாக செய்துள்ளார். அனுஸ்ரேயா ராஜான், ஜெயஸ்ரீ பினுராஜ், அருள் குமார், ரேகா குமனன், இஸ்மத் பானு, மலர் கய்சன், சன் சாகுல், மாஸ்டர் தீகன் மற்றும் தீக்‌ஷா ஸ்ரீ உள்ளிட்ட அனைவரும் தங்களது கதாபாத்திரங்களுக்கு நியாயம் செய்துள்ளனர்.

ஒளிப்பதிவாளர் மகேஷ் முத்துசாமி, 80-களில் தொடங்கி தற்போதைய காலம் வரை நகரும் கதையை மிகவும் அழகாக பதிவு செய்திருக்கிறார். கிராமப்புற வாழ்க்கை, நெசவுத் தொழிலின் இயல்பு, இயற்கையோடு இணைந்த வாழ்வியல் ஆகியவற்றை அவரது கேமரா கண்கொள்ளாக் காட்சிகளாக பதிவு செய்கிறது.

சாம் சி.எஸ் இசையில் பாடல்கள் அனைத்தும் கதையின் உணர்வுகளை பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன. குறிப்பாக இஸ்லாமிய இசை மற்றும் பின்னணி இசை காட்சிகளின் உணர்வை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. தேவையற்ற சத்தம் இல்லாமல் அமைதியாக பயணிக்கும் பின்னணி இசை படத்திற்கு கூடுதல் பலம் சேர்க்கிறது.

கலை இயக்குநர் அப்புனி சஜன், பல்வேறு காலக்கட்டங்களை மிக நுணுக்கமாக திரையில் உருவாக்கியுள்ளார். வீடுகள், ஆடைகள், வழிபாட்டு தளங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்திலும் அந்தந்த காலத்தின் உணர்வை தத்ரூபமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

இருப்பினும், சில காட்சிகள் தேவைக்கு அதிகமாக நீள்கின்றன. குறிப்பாக இஸ்லாமியர்களின் கலாச்சாரம் மற்றும் வாழ்க்கை முறையை விளக்கும் சில பகுதிகள் திரைக்கதையின் வேகத்தை சற்று பாதிக்கின்றன. அவற்றை படத்தொகுப்பில் இன்னும் இறுக்கமாக கையாண்டிருக்கலாம்.

இயக்குநர் மீரா கதிரவன், இஸ்லாமியர்களின் வாழ்க்கை முறையை வெறும் மேலோட்டமாக காட்டாமல், அவர்களது பொருளாதார போராட்டங்கள், குடும்ப உறவுகள், காதல், நட்பு மற்றும் வெளிநாட்டு வேலைக்காக சொந்தங்களை பிரிந்து வாழும் மக்களின் வலியை உணர்வுப்பூர்வமாக பதிவு செய்திருக்கிறார். வெளிநாடுகளில் பணம் சம்பாதிப்பதற்காக குடும்பத்தை விட்டு பிரியும் மனிதர்களின் தியாகம் என்பது அவர்களுடையது மட்டுமல்ல, அவர்களை காத்திருக்கும் குடும்பங்களின் வலியும் என்பதை படம் அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.

வழக்கமான திரைக்கதை பாணியில் கதை சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், சொல்ல வந்த கருத்தை மிக நேர்மையாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதில் இயக்குநர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். இஸ்லாமியர்களின் வாழ்வியலை அறியாதவர்களுக்கு புதிய அனுபவமாகவும், அந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு தங்களது வாழ்க்கையை திரையில் பார்க்கும் திருப்தியாகவும் ‘ஹபீபி’ அமைகிறது.

மொத்தத்தில், ‘ஹபீபி’ வெறும் திரைப்படம் அல்ல; குடும்பம், காதல், பாசம், பிரிவு மற்றும் புலம்பெயர்வின் வலியை மனதை தொடும் வகையில் பேசும் உணர்வுப்பூர்வமான படைப்பு. அன்புக்குரியவர்களுக்கான படம்.