“இன்று நான் சாப்பிடும் சோறு அவர் போட்ட பிச்சை!” – தயாரிப்பாளர் ஆர்.பி. சவுத்ரி மறைவால் இயக்குநர் விக்ரமன் கதறல்
தமிழ் சினிமாவின் வெற்றித் தயாரிப்பாளர் ஆர்.பி. சவுத்ரி அவர்களின் திடீர் மறைவு, ஒட்டுமொத்தத் திரையுலகையும் சோகத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது. பல இயக்குநர்களை உருவாக்கிய அந்த ‘தாய் மடி’ இன்று இல்லாமல் போனதை எண்ணி, இயக்குநர் விக்ரமன் கண்ணீர் மல்க வெளியிட்டுள்ள வீடியோ பதிவு அனைவரையும் கலங்கச் செய்துள்ளது.
வறுமையில் கைகொடுத்த ‘புது வசந்தம்’
சுமார் 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இயக்குநராகும் கனவோடு சென்னைக்கு வந்து, வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவித்த தனது ஆரம்பகால வாழ்க்கையை விக்ரமன் நினைவு கூர்ந்துள்ளார்.
“சாப்பாட்டுக்கே கஷ்டப்பட்டு போராடிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் ஆர்.பி.சவுத்ரி சாரிடம் போய் ஒரு கதை சொன்னேன். அவரும் உடனே ஓகே சொல்லி ஆரம்பித்த படம் தான் ‘புது வசந்தம்’. இன்று என் வீட்டுக்கு பெயரே ‘புது வசந்தம்’ தான். இன்று நான் நிம்மதியாக சாப்பிடுகிறேன் என்றால், அது அவர் போட்ட பிச்சை.” — இயக்குநர் விக்ரமன்
இயக்குநர்களின் காவலன்
சாதாரண உதவி இயக்குநராக இருந்த விக்ரமன் மீது நம்பிக்கை வைத்து, ‘புது வசந்தம்’ என்ற காவியத்தைத் தயாரிக்க முன்வந்தவர் ஆர்.பி. சவுத்ரி. அந்த ஒரு படம் விக்ரமனின் வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, தமிழ் சினிமாவின் போக்கையே மாற்றியது.
தன்னை ஒரு சிறந்த படைப்பாளியாக அடையாளப்படுத்திய தயாரிப்பாளரைத் தனது ‘வாழ்க்கை கொடுத்த கடவுளாக’ விக்ரமன் பார்க்கிறார். “பிச்சை” என்ற வார்த்தையை அவர் பயன்படுத்தியது, சவுத்ரி அவர்கள் மீது அவர் வைத்துள்ள நன்றிக்கடனின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.
நிறைவேறாத 100-வது படக் கனவு
சூப்பர் குட் ஃபிலிம்ஸ் நிறுவனம் தனது 100-வது திரைப்படத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும் என்பது ஆர்.பி. சவுத்ரி அவர்களின் நீண்ட காலக் கனவாக இருந்துள்ளது.
“சூப்பர் குட் நிறுவனம் நிச்சயம் 100 படங்களை எடுக்கும். ஆனால் அதைப் பார்ப்பதற்கு அவர் உயிருடன் இல்லையே என்பதுதான் என் வாழ்நாளின் பெரும் வேதனை” என்று விக்ரமன் கண்ணீருடன் தெரிவித்துள்ளார்.
ஒரு தயாரிப்பாளர் என்பவர் வெறும் பணத்தை முதலீடு செய்பவர் மட்டுமல்ல, பல குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தை உருவாக்குபவர் என்பதற்கு ஆர்.பி. சவுத்ரி ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம். விக்ரமன் போன்ற பல ஜாம்பவான்களைத் திரையுலகிற்குத் தந்த அந்த மாமனிதரின் மறைவு, தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் ஒரு ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பாகவே நிலைத்திருக்கும்.
